FYLGJUR Wilderness First Aid & Survival

Trail des Etoiles
vrijdag 15 november 2013

Trail des Etoiles
Een week of twee terug zag ik een aankondiging voor deze 22 km trailrun in het hart van het Waalse Regionaal Natuurpark van de Burdinale en de Mehaigne valleien', gelegen tussen de stadjes Huy, Andenne en Hannut.

Bijna volle maan
Trail des Etoiles 
Omdat ik niet eerder een trailrun in het donker had gelopen, leek mij dat juist een mooie uitdaging. Vorige week zondag heb ik mij op de valreep ingeschreven.
Na ongeveer tweëenhalf uur rijden kwam ik gisteravond aan op de camping van Oteppe (Burdinne) waar om half acht het startsein werd gegeven aan ruim 400 lopers.

Het onverwachte
In het onverwachte gedij ik het beste. Om plots van koers te veranderen en iets anders te gaan doen. Niets is dan hetzelfde en het interessante daarvan is, dat tegenslagen, onverwachte gebeurtenissen, wendingen en koerswijzigingen in het dagelijkse leven makkelijker geabsorbeerd kunnen worden.  

Bewegen
Door te lopen en te rennen over ongebaande paden, versterk je je lichaam en daarmee je geest op een natuurlijke manier. Spieren die je niet gebruikt desintegreren. In mijn zienswijze dien je je als mens regelmatig uit te dagen, je grenzen te verleggen, dus niet alleen fysiek en mentaal, maar op alle gebieden van het mens-zijn.

Asymmetrie
De ongelijkheid van het terrein dwingt om voortdurend alert te zijn, mis stappen kan riskant zijn en blessures of verwondingen tot gevolg hebben. Door vaker te lopen, op niet-gezette tijden, vroeg in de ochtend, avond en nacht, overdag, in de hitte, in de kou, in geaccidenteerd terrein, versterk je je systeem en ben je praktisch bezig je weerbaarheid te vergroten.  

Duisternis
De donkere avondlucht, de stilte van het bos, het ruisen van de wind, roept van oudsher bij veel mensen onbewust allerlei diepgewortelde angsten en associaties op. Grotendeels cultureel bepaald, verwoord en verbeeld in sprookjes, legenden en sagen. Overleveringen uit tijden waarin de mens nog in direct contact stond met zijn eigen natuur. Lopend met een grote groep vervaagt dat natuurlijk. Tegelijk vraag ik me af, waar die alsmaar groeiende behoefte aan fysieke en mentale uitdagingen (en extreme sporten) vandaan komt.

Het parcours
Het terrein is heuvelachtig, blijkt tamelijk steil, heel zompig, bosrijk en modderig. De tocht voert kris kras door het verlaten land, door lege dorpsstraten, waar de geur van haardvuur m'n zintuigen prikkelt, balancerend over smalle paadjes door kale, modderige akkers, waar ik al snel wegzak in grote plassen water en af en toe onderuit ga. Mooi om te zien is de lange, uitgerekte schare van lopers die met hun hoofdlampen een bewegend lichtspoor vormen. De bijna volle maan schijnt bleek over het Waalse land en het geeft bij tijd en wijle een spookachtige sfeer, indringend en mysterieus. Zeker wanneer de wind opsteekt en flarden nevel zich als een deken over het land verspreiden.

Voortgang
Het lopen gaat me goed af, niet heel snel, wel gestaag, het is een goede oefening voor de ultra-run, die ik volgend jaar in de Alpen wil gaan lopen.
Rond tien voor half elf, in twee uur en vijftig minuten, arriveer ik samen met twee Vlaamse lopers bij de finish. Ik voel me energiek.


Terug naar het blogarchief