FYLGJUR Wilderness First Aid & Survival

Lezing Urban Survival Korpsavond Brandweer Goeree-Overflakkee
vrijdag 11 april 2014

Lezing Urban Survival Christo
Vanmiddag om half vijf vertrok ik met de fiets uit Kralingen op weg naar Goedereede voor een lezing over Urban Survival in crisis-situaties voor circa zestig brandweermensen en hun partners. 

Lezing Urban survival brandweer
Uitnodiging
Op uitnodiging van de clustercommandant Kees van den Berg (Veiligheidsregio Rotterdam-Rijnmond) ben ik recent gevraagd om mijn ervaringen en expertise te delen met de manschappen van het eiland Goeree-Overflakkee.

Toewijding
Om zeven uur begon het programma in verenigingsgebouw Oostdam met een welkomstwoord en korte uiteenzetting door de commandant, gevolgd door de burgemeester mevrouw Ada Grootenboer-Dubbelman, die eveneens warme woorden sprak over de inzet en betrokkenheid van het brandweerpersoneel. 
Een aantal manschappen en bevelvoerders (m/v) kregen wegens langdurig betoonde inzet (12,5 , 20 en 25 jaar) een oorkonde en bijbehorende medaille.

Zelfredzaamheid
Brandweervrijwilligers van het platteland kenmerken zich in mijn ogen door trouw en kameraadschap. Toegewijd vervullen zij hun taken, naast hun werk als boer, aannemer, loodgieter, of uitvaartbegeleider. Die mensen zijn per definitie zelfredzaam en hoef ik niet te vertellen hoe je problemen oplost. Dat kunnen zij als geen ander.

Watersnood 1953
Zelfs al zijn de meesten van na 1953, iedereen kent de overleveringen van (groot-) ouders die de alles verwoestende watersnood hebben overleefd en/of familieleden hebben verloren. Dat zit diep in het (collectieve) geheugen gegrift. 

Urban Survival
Aan de hand van een aantal sprekende beelden schets ik de kwetsbaarheid van ons hoog-technologische systeem. Wij zijn inmiddels grotendeels afhankelijk geworden van de vitale infrastructuur (Nuts-voorzieningen).
Zonder stroom valt het systeem uit. Dat is een groot verschil met 1953, toen was de samenleving minder complex en nog grotendeels agrarisch.

Weerbaarheid
De basis van ons (over-) leven is gebaseerd op onze ademhaling. Niet ademen is einde oefening.
Het bewust zijn van onze ademhaling, het leren hanteren van onze ademhaling in dagelijkse situaties en in nood kan een verschil maken.
In samenhang met dagelijkse beweging en de kwaliteit van ons voedsel bepaalt dat ons vermogen grote schokken te kunnen absorberen. De keten is zo sterk als de zwakste schakel en mijnsinziens start maatschappelijke veerkracht bij de fysieke en mentale weerbaarheid van ieder mens afzonderlijk.

Ambachtelijkheid 
In de reacties vanavond valt me op dat deze mannen en vrouwen gewend zijn om met behulp van eenvoudige middelen, zoals het gebruik van touwen en ladders, complexe situaties op te lossen. Er is gewoonweg minder snel een ladderwagen of hoogwerker beschikbaar. Ze moeten wel.
Dat is tegelijkertijd een groot goed, want hier blijft langer dan in de stad, het ambachtelijke, beproefde in gebruik.
Tijdens een grootschalige ramp zijn die technieken en vaardigheden onmisbaar. 

Connectie 
Wij creëeren individueel en collectief onze eigen realiteit. Rampen gebeuren volgens mij niet zomaar. 
Wanneer er überhaupt al een mogelijkheid bestaat in het voorkomen ervan, ligt die waarschijnlijk in een bewuste levenshouding en een holistische levensfilosofie. 
Een kerncentrale bouwen op een geologische breuklijn aan de kust (Fukushima-Daiichi, Japan) of in een gebied dat onder de zeespiegel ligt (Borssele, Petten), lijkt me een voorwaarde voor ellende (Murphy's Law).

Ecologie
Door het eco-systeem erbij te betrekken, wordt duidelijk dat we geen verandering kunnen bewerkstelligen, wanneer we ons gebrek aan verantwoordelijkheid, voor de door ons zelf-opgeroepen crisis-situaties, onbewust in stand houden.

Lokaal

In lokale gemeenschappen bestaat van oudsher de wil om met elkaar problemen en uitdagingen aan te pakken en op te lossen.
Dat werkt al eeuwen op die manier. Hoe eenvoudiger en overzichtelijker de structuur, des te meer anti-fragiel het systeem. 

Fietsen
Na de lezing volgde nog een geanimeerd gesprek met een aantal brandweermannen en één van hun vrouwen.
Rond middernacht namen we hartelijk afscheid en sprong ik op mijn fiets de donkere nacht in.  
Over de haringvlietsluizen, vanaf Hellevoetsluis door het weiland naar Spijkenisse, eindigend in Rotterdam.
Het was heerlijk stil, ik voelde me opgewekt, ik zie er naar uit terug te keren. 


Terug naar het blogarchief