FYLGJUR Wilderness First Aid & Survival

Koude training VI Scheveningen strand
zondag 30 november 2014

v.l.n.r. Linda, Ronald, Ron, Desiree, Wolter en Christo
Vanochtend reisde ik met mijn ijsmakker Ronald vanuit Rotterdam met het openbaar vervoer naar Scheveningen strand waar wij om 1200 onze andere ijsvrienden bij het surfdorp F.A.S.T. ontmoetten. Een altijd heuglijk en hartelijk weerzien.

Desiree, Iris en WolterJolanda, Denise, Linda en Iris net uit zeeChristo uit de zeeDe wind is onbarmhartigWarmte en gezelligheid in de caravan
Mindfulness
Vandaag zijn we met z'n negenen en neemt Denise deel, zij is een van de kinderen van Linda. Niemand verplicht ons te oefenen, we vinden het fijn om gezamenlijk de koude te trotseren, elkaar te ondersteunen en aan te moedigen. Het gaat vanzelf. Natuurlijk bouwt zich iedere keer opnieuw een zekere spanning op. Hoe koud zal deze keer het water zijn, hoe zullen mijn lichaam en geest vandaag reageren? Heel elementair. En dat proces is mooi om met elkaar te delen en bij elkaar waar te nemen. Het is nooit hetzelfde. In dat proces verandert ieder van ons en ieders zelfvertrouwen groeit gestaag. Want als je de koude kunt weerstaan, kunt hanteren, dan kun je veel andere hobbels in je leven ook nemen, met open vizier, dat vooral.

De zee
De ene week komen we bij elkaar in open water, de volgende keer zijn we weer aan zee. Vandaag zal de watertemperatuur een graad of zeven, acht zijn. Het is zwaar bewolkt op het nevelige af en er staat een lichte zuidwesten wind die venijnig koud aanvoelt.
Eerst lopen en rennen we in onze blote bast een stukje langs het strand en doen we onze ademhalingsoefeningen. Over het strand wandelen mensen dik ingepakt met hun honden en kinderen. Er wordt naar ons gekeken alsof we van een andere planeet afkomstig zijn.

Voelen is begrijpen
Door de zee in te gaan, hoewel nog niet ijskoud, is er zoals gezegd altijd een drempel over te steken. Dat is de mentale component, want het lijf kan heel veel hebben.
Wanneer angst of onbehagen de kop opsteekt zit je goed, weet ik uit ervaring. Dan gebeurt er wat. Dan is het goed om in je centrum te blijven, diep in je buik te gaan ademen. In het hier en nu te zijn. Langzaam loop ik het water in, bij mijn borst wordt het iets onaangenamer. Ja, wat is eigenlijk kou(d)? Pas wanneer er een golfje komt aanrollen en over mijn beide sleutelbeenderen en schouders heenslaat, voel ik een ademhalingsreflex en ga ik even hyperventileren. Dan adem ik weer diep in mijn buik en voel ik mijn ademhalingsfrequentie normaliseren. Het is koud ja, en tegelijk is dat een mindset. Wat is koude wezenlijk? Die koude-sensaties zijn draaglijk, verdwijnen niet en zijn alleszins te doen. 

Voelen is innerlijk weten
Door te voelen, ervaar je en wordt op een elementair, intuïef niveau informatie doorgegeven over je eigen systeem, waardoor je plots begrijpt wat er met jezelf gebeurt. Een groot goed. Zeker in een tijd waarin vrijwel iedereen in meer of mindere mate 24/7 stress ervaart. Ons systeem wordt daardoor voortdurend overspannen, de bijnieren raken uitgeput en moeten steeds opnieuw cortisol aanmaken. Ergens in tijd en ruimte is het misschien ineens teveel en raak je letterlijk opgebrand, 'burn-out' zoals dat medisch gezien heet. Ja, wat moet je dan nog? Vertragen, bij jezelf stil staan. Ruimte nemen om te voelen wat er in je lijf gebeurt en vooral alle tijd nemen om opnieuw te her-ijken en te bepalen wat je met je leven wezenlijk wilt. Alleen daarom is het al geweldig om deze trainingen te doen. 

Opwarmen
Na een minuut of vijftien houden de meesten van ons het voor gezien en lopen we over het strand terug naar de parkeerplaats waar de caravan van Linda en haar man Fred  staat opgesteld. Fred is fantastisch, hij is een geboren en getogen Scheveninger en zwemt al jaren iedere dag in zee. In weer en wind, door alle seizoenen heen. Een mooie kerel. Hij zorgt voor ons als een goede vriend. De caravan is warm gestookt, er staat een thermoskan met heet water voor verse muntthee of verse gember klaar en ook nog een thermos dampende koffie. Niet veel later wordt een grote pan geurende, hete ossenstaartsoep met brood en kruidenboter voorgezet. Ik val aan als een uitgehongerde leeuw en laat het me goed smaken. Dat geldt ook voor de anderen. Daarna is er speculaas en nog wat sterkers te drinken. Die gezelligheid en warmte zijn ongekend. Ieder zit nog te trillen als een rietje na het koude zeewater en kruipt behaaglijk tegen elkaar aan. Ter verhoging van de feestvreugde begint het ook keihard te regenen, de ramen binnen beslaan en wij hebben de tijd van ons leven. Wat een geweldig bestaan!


Terug naar het blogarchief