FYLGJUR Wilderness First Aid & Survival

Instructeursopleiding Wim Hof Methode, Przesieka, Hain, Silezië, Polen
zaterdag 14 februari 2015

Iceman Wim Hof en Christo Motz op de Schneekoppe 1602 m, Polen
Van vrijdag 6 februari t/m zaterdag 14 februari ben ik samen met een groep ijsvrienden naar Polen geweest om deel te nemen aan de instructeursopleiding met Wim Hof.
Een intense en inspirerende koude-training waarbij de mentale, fysiologische en psychologische grenzen al spelenderwijs verder verruimd werden.

Detailkaart Hain/Przesieka, grens Polen-TjechiëTe voet naar de bevroren rivierIJzige sneeuwwereld HainUit het ijswaterRennend in de sneeuwDe bevroren watervalMeditatiefWakker!Myung, de InuitOp weg naar de Spindlerpass + 1198 mNaar de SpindlerpasIJsmagieInnerlijk vuurIJskouWhite-outIJsvriend RonaldWhite-outTe voet naar Schneekoppe + 1602 mNaar de SchneekoppeYogi Wim HofWim en AlmaSchneekoppe +1602 mWHM groep SchneekoppeMyung en Christo
Preparatie
De eerste training die ik met Wim Hof volgde, vond plaats op 30 maart 2014 in Beekbergen. Via Prof. Dr. Hein Daanen, thermofysioloog bij TNO, had ik al eerder gehoord over deze man. Binnen de medische commissie van de NKBV was er veel tumult over de expedities naar de Kilimanjaro. Dat was het moment waarop ik me uit nieuwsgierigheid en interesse aanmeldde voor de eerste training, niet wetende dat het mijn leven een andere wending zou geven.

Silezië
Vanuit Praag reisden we afgelopen zaterdag met een grote groep Nederlandse mannen en vrouwen per bus naar Przesieka, het vroegere Hain in het voormalige Sudetenland.
In 1938 werd dit gebied ingelijfd door nazi-Duitsland. In die periode werd het Sudetengebied bevolkt door 95% etnische Duitsers. Bij het naderen van de Sovjets in 1945 vluchtten velen ternauwernood weg, daarna werden vrijwel alle sporen uitgewist. Na de beïndiging van de oorlog hadden ruim drie miljoen Sudetenduitsers, de zogeheten Heimatvertriebenen, de wijk moeten nemen naar Duitsland.

Aanpassing
De stemming in onze groep zat er goed in, aangezien de meesten elkaar al kenden. Op zondag liepen we op blote voeten en slechts gekleed in een korte broek naar het goeddeels bevroren riviertje aan de voet van het hotel Olympus. Dat viel niet mee, koude aan de voeten trekt snel door het lichaam. Nog niet geheel geacclimatiseerd ging ik al snel het ijzige water van de ondiepe beek in. Dat was een klap. Ik moest naar adem happen en realiseerde me dat dit geen kinderspel is, of juist wel natuurlijk. Nadat ik weer omhoog geklauterd was, over het bruggetje liep, voelde ik me plots kotsmisselijk worden, m'n benen rubberachtig en heel licht in mijn hoofd, alsof ik ieder moment in elkaar kon zakken. De zon scheen haar flauwe stralen. Ik wist één ding, rustig teruglopen naar het hotel en mijn ademhaling onder controle krijgen. Dat lukte, eenmaal binnen ben ik op een stoel gaan zitten en heb ik me afgezonderd totdat ik mezelf weer gekalmeerd had en de kleur in mijn gezicht terugkeerde. Inmiddels waren er verscheidene mede-cursisten naar me toegekomen en dronk ik een kop heet water met honing, dat was hart-verwarmend.
Terugkijkend was dit een confronterende ervaring en tegelijk van wezenlijk belang, ik leer steeds beter naar mijn lichaam te luisteren. Een nieuw ijkpunt.

Proces
Alle deelnemers zijn vanzelfsprekend verwikkeld in hun eigen levensproces. Ieder mens heeft in de loop van zijn/haar leven patronen en overtuigingen ontwikkeld, vastgezet in het lijf. Daar doe je het dan mee. De ene mens ontwikkelt kanker, reuma, of psychische aandoeningen. Op aarde leven we onder invloed van de zwaartekracht, om ons licht te kunnen laten schijnen, zullen we onszelf moeten ont-wikkelen, ons bewust-zijn laten stralen, waardoor het leven in al zijn lichtheid geleefd kan worden. Weerstand en ellende zijn inherent aan het fysieke bestaan. Dat te zien en te voelen is essentieel. Gedurende de week is er veel ruimte en tijd geweest om die persoonlijke verhalen te laten weerklinken en te horen. In mijn eigen systeem vallen de ontbrekende puzzelstukken steeds meer op zijn plaats, waarschijnlijk omdat ik ouder word en in staat ben om te relativeren. Ik ben inmiddels in staat het beste van meerdere werelden te ervaren en te zien, door te leren mijn oordelen voor mij te houden en vooral te voelen wat er in mij zelf en om mij heen gebeurt.  

Overleving
De kou is onbarmhartig, confronterend, er is geen ruimte om te denken. Voelen is begrijpen, zegt Wim Hof regelmatig. Ja, voelen is ook innerlijk weten. Binnenin mij huist mijn weten, mijn wijsheid. Door contact te maken met m'n gevoel kan ik de koude omarmen en accepteren. Het vraagt oplettendheid en gewaarzijn. Er is geen betere training om in het hier en nu te zijn. Er is geen ruimte voor mentale verwarring of gedachtenspinsels. In de kou gaat het om de ademhaling, die te reguleren en bewust te zijn. Angst en paniek treden op bij het uittreden uit je lijf. Door vertrouwen in je eigen oordeelsvermogen te ontwikkelen, in je buik te ademen verdwijnt de ruis en ontstaat er acceptatie en een gevoel van welbehagen. 

Kameraadschap
De koude verwarm het hart, het creeërt vertrouwen en vriendschapsbanden voor het leven, dat heb ik veertien jaar terug al ervaren met mijn vikingvrienden uit Zweden, toen ik deelnam aan de extreme subarctic wintercourse in Lannavaara, ver boven de poolcirkel. Je gaat gezamenlijk door dezelfde processen, je moet op elkaar terug kunnen vallen. Alleen in de kou kan al snel een doodsstrijd worden, niet per sé, maar het is dan nog intenser. Met elkaar weet je je gesteund in je eigen proces en je overleving.

Spindlerpass
Onderweg naar de Spindlerpass op 1198 meter hoogte, op de grens met Tsjechië vormden mijn ijsmakker Ronald en ik de veegploeg van de kolonne. Wij bleven achter om achterblijvers op te vangen en te ondersteunen. In korte broek en ontbloot bovenlijf met rubberlazen en een vilten binnenvoering liepen we door een prachtig gebied, langzaam stijgend. De stemming was opperbest. De kou prikte een beetje en was zelfs heel aangenaam om te voelen. In mijn rugzak torste ik mijn uitrusting mee: een Lifeline AED, een pioniersschop, een Blizzard survivalblanket, een emergency bandage, een thermos heet water met verse gember, een aantal voedzame bio-repen en voldoende kleding.

Wind-chill
Allengs werd de lucht grijs, het omringende dennenwoud steeds magischer en begon het hard te sneeuwen. Patricia, één van onze ijsvriendinnen had het zichtbaar moeilijk, ze worstelde met de kou en pijn in haar lies, een oude blessure. Haar partner Edmond liep mee. Samen met Ronald vormden we een goed team.
Op een gegeven moment werd het ijzig koud, de wind werd krachtig, had vrij spel en geselde onze lijven aan de rugzijde. Er was nog nauwelijks beschutting en het zicht was hoogstens twintig-dertig meter. De gevoelstemperatuur lag op - 20 graden Celsius. Ik voelde aan alles dat we door moesten, we konden niet telkens om de tien meter blijven staan om te rusten, mijn nierstreek voelde ijzig koud. Ik zei patricia dat zij hoe dan ook door moest lopen, dat er geen keuze meer was.
Ik begon mij zorgen te maken, ook omdat mijn handen inmiddels ongevoelig waren geworden. Met de grootst mogelijke moeite wist ik mijn fleece trui uit mijn rugzak tevoorschijn te halen en over mijn hoofd te trekken. Mijn handschoenen kreeg ik niet aan, dus ik stopte mijn verijsde handen onder mijn  oksels, het scheelde wel iets. Ik realiseerde dat dit het punt was waarop ik alleen nog maar aan mezelf moest denken, aan het redden van mijn eigen vege lijf. Ik kon voor de ander niets meer betekenen en ik was feitelijk niet eens in staat om een onderkomen te graven in de sneeuw. Op dat moment kwam mijn ijsvriend Robbert ineens te voorschijn uit de sneeuw om te melden dat we nog maar 100 meter van de hut verwijderd waren. Goddank waren we er kon iedereen heelhuids de verwarmde ruimte betreden, ruim een half uur later dan de eersten. Ronald begon onbedaarlijk te rillen, de after-drop. Gelukkig herstelde hij snel. Een echte kameraad.
Dit avontuur heeft me vooral aan het denken gezet over mijn kunnen en de mogelijkheid om nog te kunnen acteren.
Dat de marges in de koude klein zijn wist ik al lang, maar deze ervaring heeft mijn bewustzijn significant vergroot.

Innerlijk vuur 
De dagen erna verlegden we gestaag onze grenzen, het zwemmen onder het ijs bij de bevroren waterval, het lopen op blote voeten in de sneeuw, het wandelen met ontbloot bovenlijf, het wordt steeds vanzelfsprekender. Vanuit de Tibetaans-tantrisch-boeddhistische Tummo wordt het opwekken van innerlijk vuur als een neven-effect van de transfiguratie van de geest ervaren. Omdat je je systeem verruimt, bloot stelt, open je je hart. Dat kan ik voelen, daardoor word ik me meer gewaar en wanneer die koude dat bewerkstelligt, ontstaat er een gedeelde ervaring, waarin blokkades en existentiële angsten oplossen. Binnen mijn trainingen in zelfredzaamheid en overleving zal ik dat vermogen in de nabije toekomst meer gaan uitdiepen en sterker naar voren halen bij mijn cursisten en klanten.

Schneekoppe 
De laatste trainingsdag in Polen reden we in twee busjes naar het ski-gebied waar de Schneekoppe, Sniezka, met 1602 meter ligt. Een zonovergoten dag.
Beneden aan de skipiste bond ik mijn stijgijzers onder en herschikte ik mijn gamaschen. Wederom sloten Ronald en ik de kolonne af. Een steile klim. De talloze mensen in de stoeltjeslift keken vol verbazing en zichtbaar geamuseerd naar de groep Nederlanders die zich door de diepe sneeuw een weg naar boven baanden. Regelmatig zakte ik tot mijn liezen weg. Koud was het niet. Het was goed te doen. De klim was inspannend, maar eenmaal voorbij het stoeltjeslift gebouw werd het uitzicht op de omliggende bergen adembenemend. Het was genieten en fijn om te ervaren dat kou ook een mentaal concept is. Wat is koud? De skiërs en boarders waren zonder uitzondering allemaal dik aangekleed. Wij liepen daar half naakt, zonder kou te voelen. Dat is toch mooi.
Wanneer de weerscondities anders waren geweest, zoals wij die eerder de week hadden ervaren op weg naar de Spindlerpasse, dan was het een uitputtingstocht geworden. De weergoden waren echter met ons. 

Onderzoek
Deze week heb ik Wim Hof van heel nabij meegemaakt en hem wederom ervaren als een warmvoelend en hartelijk mens. Hij heeft een duidelijke visie en helder plan om met behulp van wereldwijd medisch-wetenschappelijk onderzoek aan te tonen dat wij als mens in staat zijn om ons immuunsysteem autonoom te beïnvloeden, door ademhalingsoefeningen, koude gewenning en focus te ontwikkelen. Aan den lijve heb ik gezien en ervaren wat er deze week gebeurt. Door minimaal vier sequenties van de ademhalingsretentie te beoefenen werd al gelijk zichtbaar dat de ph waarde bij de plastest, voorafgaand en na de ademhalingsoefeningen, veranderde. De ph waarde steeg naar alkalisch/basisch. En dan te weten dat ontstekingen en kanker gedijen bij een hoge zuurgraad. Door iedere dag enkele keren de ademhalingsretenties uit te voeren, kun je dus de ph waarde positief beïnvloeden, dat is ongekend en vraagt om veel meer aanvullend onderzoek. Neem je eigen verantwoording en je leven in eigen handen, luidt mijn devies.

Praag
De afsluiting van ons avontuur vond plaats in het centrum van Praag waar we op de heenweg ook al een dag hadden doorgebracht. Een magische stad waar de middeleeuwen nog doorklinken in de prachtige gebouwen en het stratenplan. Het was een feest om met onze vertrouwde ijsgroep samen te zijn en te genieten. Samen met Linda uit Amsterdam struinde ik de hele middag door de oude straatjes en bekeken we de gevels, symboliek en ornamenten. Aan het eind van de wandeling genoten we van een goede voetmassage door twee oudere Thaise vrouwen en waren we nog op tijd voor een gezamenlijke maaltijd met onze ijsvrienden in een Aziatisch restaurant.
Al met al zal het nog enige tijd duren voordat alles bezonken is. Het was een fantastische tocht en ik kan het iedereen aanraden.
Wordt vervolgd. 

PraagSamen met ijsvriend RobbertJugendstilPraagHerne, de gehoorndeLohengrin, de zwanenridder


Terug naar het blogarchief