FYLGJUR Wilderness First Aid & Survival

Contemplatie
vrijdag 20 februari 2015

Surrealistisch landschap
Dinsdagochtend 17 februari vertrok ik vroeg op de fiets uit Rotterdam, vanaf Noordwijk door de duinen naar Zandvoort om vervolgens na een korte bespreking verder te reizen naar Amsterdam. Op een lekke band na verliep de reis die dag voorspoedig. 

Door de boomHelder ontwakenOchtend
Experiment
Op verzoek van de brandweer Amsterdam zal ik in maart een meerdaagse training in Mindfulness geven aan twee teams van brandweerofficieren, van respectievelijk het korps Amsterdam-Amstelland en dat van Kennemerland.  Een mooi project.

Natuur 
Woensdagochtend nam ik afscheid van mijn Amsterdamse ijsvrienden en stapte ik op de trein naar Assen. In ruim een uur fietste ik naar het Drentse Westervelde, waar ik mijn goede vriend Harry en zijn  gezin bezocht.
Daar in de natuur kom ik tot rust, in mezelf. Het fietsen is meditatief, het gaat vanzelf, de wervelende wind waait als het ware mijn innerlijke waterval van woorden weg. Een wirwar van gedachten die meegevoerd worden door de lucht. Dan is er niets meer dan de verwondering over wat het leven is en hoe het zich aan mij open-baart.     

Contemplatie
Zonder afleiding kom ik tot mijzelf, ook in de persoonlijke gesprekken met mijn vrienden, gefasineerd door het gloeiende schijnsel van het haardvuur, het schrille geschreeuw van een verre vogel en de duisternis van de avondlucht. In de natuur ben ik mijzelf ten voeten uit, dan hoef ik niets en verbaas ik mij over de prietpraat en de onnozelheid van de buitenwereld. Alsof het er iets toe doet wat wij als nietige schepsels vinden, alsof wij überhaupt iets te vertellen hebben in de maalstroom van het leven. Een stofje in de eeuwigheid zijn we, zo nietig en onbeduidend, dan vraag ik me toch echt af waar we in Godsnaam mee bezig zijn op deze planeet? 

Wakkerheid
Iedere ochtend doe ik mijn ademhalingsoefeningen, mediteer ik en douche ik koud. Hier in Westervelde loop ik de vijver in. De temperatuur van het water ligt weliswaar een graad of zes boven het vriespunt, de sterke wind maakt het echt onbehaaglijk. Toch doet dit koude ritueel iedere keer opnieuw een beroep op mijn wakkerheid en aanwezig-zijn in dit ondermaanse. Het is heel makkelijk weg te dromen, om vooral niet in het hier en nu te zijn. Overal zijn talloze ontsnappingsmogelijkheden. Stel je voor dat je naar binnenkeert, contact maakt met je gevoel en je omgeving. Dat is in mijn optiek de basis van mindfulness, de reden van mijn bestaan, waarom ben ik anders hier?
Om wakker te zijn.
FochteloërveenStilteSchemer


Terug naar het blogarchief