FYLGJUR Wilderness First Aid & Survival

Fietsen
zondag 6 januari 2013

 

Fietsen

Al vele jaren fiets ik door Nederland, tot voor kort op een brik, zonder noemenswaardige versnellingen en meestal krakend en piepend, zwoegend en zwetend tegen de wind in, door onze polderlandschappen.

Het ‘Spaanse’ avontuur
Mijn grootouders van moeder’s zijde waren begin jaren dertig beiden werkloos en besloten met twee boezemvrienden vanuit Rotterdam naar republikeins Spanje te fietsen om de ‘goede’ zaak tegen generaal Franco te steunen.
Ondernemend als mijn grootouders waren, verdienden ze onderweg de kost door bij boeren op het Franse platteland te werken en via vele omwegen zijn ze in de Pyreneeën aangekomen, maar aan de grens met Spanje gestrand en niet overgestoken.
Vervolgens zijn ze huiswaarts gekeerd via Zwitserland en Duitsland. Daar gaven ze hun ogen goed de kost en wisten dat de toekomst weinig goeds beloofde.
Het Duitse bombardement van 14 mei 1940 vaagde de Rotterdamse binnenstad weg en ook het huis van mijn grootouders. Gelukkig hadden zij enige dagen daarvoor, met het naderende gevaar van de oprukkende Duitse troepen, zonder dralen hun kinderen opgepakt en waren ze de polder in gefietst, waar ze een tijd onder de blote hemel bivakkeerden.
Al hun bezittingen waren verbrand, maar zij hadden hun vege lijf gered.
Sowieso liepen of fietsten zij in de vooroorlogse jaren zonder moeite in een paar dagen naar vrienden in Amsterdam of naar de camping tot vrijheidsbezinning in Appelscha, die overigens nog steeds bestaat. Ze hadden immers nauwelijks geld en desondanks een goede tijd.
In de oorlog liep mijn grootmoeder met de kinderwagen naar familie op de Veluwe om voedsel te halen. Mijn grootvader was te werk gesteld op het eiland Borkum.

Woudloop
Die geestesgesteldheid en hun ‘Spaanse’ avontuur hebben altijd tot mijn verbeelding gesproken.
In juli 2010 ben ik in ruim drie maanden van Maastricht naar Bozen in Suedtirol gelopen, met een rugzak, een hangmat met muskietennet en een camo-zeil, door het Hürtgenwald, langs de IJffel, door Essen en via Bayern, langs de Tjechische grens naar Passau, vandaar langs de rivier de Inn naar Salzburg, een stukje met de trein naar Innsbruck, vervolgens te voet verder over de Brennerpas en via de Jaufenpas naar Meran en geeïndigd in Bozen, te gast bij Thomas, een ‘couchsurfer’ en Tiroler boerenzoon.
Een onvergetelijke reis en ik moest vaak aan mijn grootouders denken. Door te wandelen in de bossen, door de bergen herbevestig je het contact met je eigen innerlijke natuur en ontstaat er ruimte om het leven van een afstand te bekijken en te bepalen wat echt wezenlijk is. Juist de traagheid van het lopen brengt je eigen systeem tot een meer elementair niveau van bewustzijn. In de dagelijkse indrukken en contacten, de geuren, elementen, de wind, de regen, zon, de stilte en het nachtelijk duister, ontstaan vaak onverwacht nieuwe inzichten.

Autonomie
En in de stad, daar heerst de drukte, de gehaastheid, en de afwisseling. Door de vele verleidingen is het voor mij zaak om voldoende rust te creëren. Recent heb ik daarom een gloednieuwe toerfiets aangeschaft voor de prijs van een kleine tweede hands auto.
Toch heb ik die juist niet gekocht, omdat ik mijn lichaam en geest optimaal wil uitdagen en ondersteunen, mijn vaste lasten structureel laag wil houden en mijn autonomie zoveel mogelijk wil terugwinnen.
Het is op de valreep een van de beste beslissingen die ik in 2012 heb genomen.

In het dagblad ‘Trouw’ van 29 december 2012 zegt Herman Wijffels, oud-topman van de Rabo-bank: ‘Groot, groter, grootst werkt nu niet meer, en nieuwe groei zal moeten komen van sociale en ecologische vernieuwingen’. Consuminderen, kwaliteit en de netwerksamenleving zullen aan belang toenemen.

Dat spreekt voor zich, want wat moet je als mens met meer van hetzelfde, altijd maar meer spullen die je met je meesleept.
Het wordt tijd dat mensen hun eigen koers gaan varen in plaats van zich te laten leiden door de uitgekiende marketing – en reclame strategieën van talloze politici, bankiers en grote bedrijven. Aan mij is die werkelijkheid niet besteed.
Zoveel mogelijk, creeër ik mijn eigen realiteit, ik werk met veel plezier en omdat ‘cash-flow’ noodzakelijk is.
Voor het overige beweeg ik op de stroom van het leven en ken ik een rijk geestelijk en materieel bestaan, zonder te beschikken over een pensioen, vaste baan, eigen auto, hypotheek en levensverzekering.
Nooit vergeet ik dat mijn grootvader twee jaar voor zijn pensioen, na een fysiek zwaar bestaan als landarbeider en stratenmaker, een beroerte kreeg en nog dertien jaar halfzijdig verlamd door het leven ging. Een gevleugelde uitspraak van mijn oude grootmoeder was: ‘In je laatste hemd zitten geen zakken’, oftewel je spullen kun je niet meenemen als je sterft.
Niemand weet of hij of zij überhaupt morgen gezond weer opstaat.

Fietsen
Vorige week vrijdagochtend ben ik naar vrienden in Amsterdam gefietst, door het Groene Hart, een tocht die ik al tientallen keren heb afgelegd en toch ieder keer weer vernieuwend en uitdagend is. Op zaterdag ben ik met een pont het IJ overgestoken en via een uitgekiend fietsroutenetwerk doorgestoken naar Koedijk, ten noorden van Alkmaar, en daar ook gelogeerd bij vrienden.
Tenslotte ben ik zondagmiddag door de duinen vanaf Bergen zuidelijk via Castricum, IJmuiden, Bloemendaal naar Leiden gefietst en tenslotte zuidoostelijk doorgereden naar Rotterdam, mijn uitvalsbasis. Alles bij elkaar was ik acht uur onderweg, en voelde me heel voldaan toen ik thuis voor de kachel in een droomloze slaap viel.


Terug naar het blogarchief