FYLGJUR Wilderness First Aid & Survival

Wij zijn natuur
dinsdag 30 april 2013

strand Schouwen-Duiveland
Terwijl het Oranje feestgedruis de straten en pleinen vulde, besloot ik de stilte op te zoeken.

Schouwen
' s Ochtends vroeg vertrok ik met de fiets vanuit Rotterdam richting Burgh-Haamstede op Schouwen-Duiveland, een gebied waar ik al van kinds af aan regelmatig kom en me thuis voel. Met windkracht drie in de rug over de Haringvlietdam ging het voorspoedig. Net daarvoor begroef ik in de berm het nog warme lijkje van een platgereden konijn. Vervolgens fietste ik verder over de Brouwersdam en bereikte rond het middaguur Haamstede.

Domeinen
Via de domaniale bossen, een uitgestrekt natuurgebied waar talloze vogels foerageren, bereikte ik het strand.
Door de fris aanvoelende wind zocht ik mijn toevlucht in een duinpannetje, waar ik me in het zand neervleide en behaaglijk uitstrekte.
De vrijwel onbewolkte hemel, fletsblauw, de warme zonnestralen en het klagende geschreeuw van de meeuwen stemden me gelukkig.
Zonder moeite dommelde ik weg in een droomloze slaap.

Bespiegelingen
Wat heb je als mens eigenlijk nodig om eenvoudig te zíjn?
In het hier en nu.
Niet veel, weet ik al langer dan vandaag.
Dagelijkse beoefening van zen-meditatie creeërt rust in de geest en verruimt het bewust-zijn.
Een plek om ongestoord te kunnen zitten en lopen, is voldoende.

Natuur
In de natuur is er geen gelijk of ongelijk, is er geen waarheid of onwaarheid. De natuur is.
Romantisch en gruwelijk tegelijkertijd en ook het tegendeel, ze is het niet. Of toch wel?
Wij zijn natuur, onlosmakelijk verbonden met alles wat is.

Waar-nemen
Over het strand wandelde ik met de fiets aan de hand, noordelijk. Het mulle afgewisseld door het compacte.
Het was eb en voor me strekte zich een vlakte van zand, zee en hemel uit. Leeg. Leek het.
Een garnalenvisser voer dicht onder de kust, tientallen meeuwen volgden krijsend, wachtend op makkelijke vangst.
Langs de vloedlijn trippelden steltlopers steeds vooruit, de branding ontwijkend.
Onderwijl voelde ik de zon en het zilte zeewater op mijn blote huid en realiseerde me dat dè werkelijkheid niet bestaat, het is een aanname, een perceptie, zich manifesterend naast ontelbaar veel andere.

Zee-land
De ruimte van het vlakke land en de fysieke vrijheid die de zee oproept, die onbegrensdheid, spreekt sterk tot de verbeelding.
Na ruim twee uur lopen kwamen de strandpaviljoens ter hoogte van Renesse in zicht.
Terug in de realiteit van vakantiegangers en feestvierders, dreinende en spelende kinderen, besloot ik na een korte stop huiswaarts te gaan.
Inmiddels was de wind aangewakkerd en zonk de westelijke avondzon langzaam in zee. Het was een dag vol inspiratie en beweging.


Terug naar het blogarchief