FYLGJUR Wilderness First Aid & Survival

Hürtgenwald
maandag 13 mei 2013

Huertgenwald
Op woensdagmiddag 8 mei vertrok ik met de fiets vanuit Maastricht richting het Hürtgenwald, iets oostelijk gelegen van Aachen.

WWII
Eenmaal de drukte van de grote stad voorbij ligt daar het Hürtgenwald, ooit een moeilijk toegankelijk gebied waar in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog fel gevochten is. Duitse soldaten hadden zich verschanst in onderaardse bunkers en de Amerikanen leden grote verliezen. Op verschillende militaire begraafplaatsen liggen de overblijfselen van duizenden gesneuvelden, waaronder vele naamlozen.

Zweifall
Door de heuvels van dit woud struinde ik ruim tweeënhalf jaar terug, toen ik net vanuit Nederland begonnen was aan mijn 'Wanderschaft' naar Bozen in Südtirol. In de buurt van het lieflijke plaatsje Zweifall vond ik een beekje waar ik enige dagen de koelte opzocht, terwijl overdag tropische temperaturen heersten. Deze keer raasde ik met hoge snelheid de hellingen af, niet gehinderd door warmte of de zwaarte van het lopen met een rugzak.

Hangmat
In de omgeving van Nideggen vond ik tegen de avondschemering een mooie plek om een bivak te maken. Mijn dierbare DD-Travelhammock hing ik op tussen twee bomen, met daarboven een basha, een camo zeil, gespannen. In het woud klonk de roep van een uil en een lichte regen tikte rustgevend op mijn onderkomen. Ik lag droog en behaaglijk in mijn slaapzak en viel binnen een paar minuten in een diepe slaap.

Westerwald
Goed gestemd reed ik ’s ochtends vroeg richting de Rijn, die ik bij Bonn overstak. Oostelijk daarvan werd het tamelijk heuvelachtig en volgde ik een eindje het riviertje Sieg. Mijn doel die dag was het Westerwald, waar ik had afgesproken met een aantal mensen. Hellingspercentages van acht tot elf procent bleken inmiddels een behoorlijke uitdaging.

Lichaam en geest
Na een aantal dagen rust en aangenaam verpozen in de heuvels van het Westerwald, fietste ik de tweehonderd kilometer in anderhalve dag terug. Inmiddels leek het herfst en teisterden geregeld slagregens het Duitse land.
Door te bewegen lossen gedachten geleidelijk aan op en telt alleen nog de ademhaling, de inspanning en de euforie die vrijkomt door de continue aanvoer van endorfinen. In zekere zin is dat verslavend.
Eenmaal terug in Rotterdam ging ik gelijk aan het werk.
Een volgende fietstocht staat binnenkort al weer op het programma.


Terug naar het blogarchief